We leven in een tijd waarin de wereld zich via onze broekzak constant aan ons opdringt. De koppen zijn groot, de letters rood en de toon is vaak urgent. Ik voel echt de behoefte om een stapje terug te doen, de televisie uit te zetten en mijn telefoon in een hoek te gooien. Gewoon omdat ik er triest van wordt! Wat een ellende om ons heen. Waar haal ik de hoop vandaan?
Nou om eerlijk te zijn die haal ik niet op in de grote wereld, maar direct om me heen. Heb je wel eens gekeken naar een paardenbloem dat door het asfalt van een drukke straat omhoog komt? De paardenbloem heeft niet gevraagd om toestemming en liet zich ook niet ontmoedigen door het nieuws. Het kwam gewoon omhoog. De seizoenen wisselen elkaar af met geruststellende voorspelbaarheid. Het feit dat de zon elke ochtend opkomt en dat de vogels hun eigen lied blijven zingen, herinnert me eraan dat er een ritme is dat groter is dan de waan van de dag.
Het nieuws brengt alleen maar ellende, maar als je in de supermarkt loopt, of op straat zie je vaak het tegenovergestelde. Een onbekende die de deur openhoudt, een buurman die vraagt hoe het gaat, of iemand die even glimlacht tijdens het passeren (micromomentje). Deze kleine nutteloze gebaren van vriendelijkheid zijn het bewijs dat de basis van onze samenleving nog steeds uit verbinding bestaat. Overal ter wereld zijn de mensen op dit moment bezig met het schrijven van een liedje, het bakken van brood, het bouwen van huizen en het oplossen van lokale problemen. De drang om iets goeds of moois te creëren zit diep in ons verankerd. Zolang er mensen zijn, is er een reden voor optimisme. Wat ik een mooi voorbeeld vind, is dat als je naar een foto kijkt met een wazige achtergrond, zie je het onderwerp op de voorgrond des te beter. Zo werkt het denk ik ook met hoop. Laat de achtergrond (de wereldproblematiek) even voor wat het is, en stel scherp op wat er direct voor je neus gebeurt.
Reactie plaatsen
Reacties